Herkesin babası vardır.

Bekar annelerin en çok takıldığı konulardan biridir baba meselesi. Hele ki baba vefat ettiyse, uzaktaysa, hiçbir şekilde görüşme-iletişim imkanı yoksa ya da istenmiyorsa, bu durumda çocuğumuzun sağlıklı gelişimi için ne yapılması gerekir sorusunu kendimize sorarız. Çocuğun kız ya da erkek olmasına göre de endişelerimiz artar veya azalır.

Ben her zaman yakın çevreme, arkadaşlarıma, kızımın öğretmenine şunu söylüyorum. Ben kızımın babası yanımızda olmadığı için üzgün, eksik, yetersiz, başı eğik değilim. Bunu bir sorun olarak da görmüyorum. Ama ne zaman ki kızım bu durumu eksiklik, yetersizlik olarak görür, kendini bu nedenle mutsuz hisseder işte o zaman bu benim için büyük sorun olur.

Yani aslında uğraşmam gereken başlıca sorun, yakın çevrenin bakışlarıyla ve sözleriyle çocuğuma yanlış mesajlar vermelerini engellemektir.

Çocuğun gelişiminde erkek-kadın modellerini yeterince tanıması, kız çocuğunun bu yaşlarda bir erkeğe aşk beslemesi gerektiğini söyler uzmanlar. Hatta bazıları çocukların gelecekteki cinsel yönelimleri açısından bu dönemin önemli olduğunu söylerler. Ben buna çok fazla takılmıyorum açıkçası. Çocuk büyüdüğünde kendini nasıl, kiminle ne şekilde mutlu hissediyorsa hayatını o şekilde yaşar, bunun çok fazla rol modellerle alakası olduğuna inanmıyorum.

Benim takıldığım, önemsediğim başka bir nokta var. Çocuk olsun, büyük olsun, bir insanın etrafında ne kadar çeşitli insan varsa, ne kadar çok ilişki biçimi yaşarsa, o insan o kadar zenginleşir ve sağlıklı gelişir. Yaşlılarla, gençlerle, erkeklerle, kızlarla, yakın uzak aile bireyleriyle, komşusu, bakkalı, engellisi, teyzeleri, dayılarıyla ne kadar samimi ve içten iletişim imkanı sağlanırsa, o çocuğun gelişiminde en güzel çözüm bulunmuştur bence. Hem de bu gelişim farkına varmadan akar gider.

Peki ben bunun için neler yapmaya çalışıyorum?

1- Nine ve dedeyle iletişim:

İlber Ortaylı Hocaydı sanırım, bir kitabında şöyle birşey diyordu, ne zaman ki bizim toplum çekirdek aileye döndü, işte o zaman bu toplum çökmeye başladı. Ninelerden, dedelerden anlatılan masalları çocuklar dinleyemez oldu, Anadolu’nun binlerce yıllık kültürü yeni nesillere aktarılamadı.”

Biz hemen hemen hergün anneanne ve dedeyle birlikteyiz. ( Anam kadar güzel yemek yapamamamın da etkisi var bu sıklıkta itiraf ediyorum Kızım onların Türk kahvelerini hazırlar, ikram eder, onlarla beraber bir iki yudum alır, dedenin bastonuyla oyunlar oynarlar. Kreşte öğrendiği egzersizleri ninesine gösterir, sırtlarına beraber merhem süreriz, ninesi kızımın başına beyaz bir tülbent bağlar gelin eder ve daha nice oyunlar. Onlar birliktelerken araya girmemeye çalışırım. Onlarla ayrı bir iletişimi olmasını çok önemsiyorum.

2- Dayılar, teyzeler, kuzenler ve komşularla ilişkiler:

Haftada en az bir kez teyzelerimizle görüşürüz, oynarız, yemek yeriz, komşularımızın tümüne selam verir, onlardan selam alır, çocuklarıyla sokakta ya da evimizde oynarız. Dayısı bazen kızdırır, bazen omuzlarına alır gezdirir, bazen bilgisayarda şarkılar dinletir. Kuzenleri ziyaret eder, top oynarlar evin içinde.

3- Bakkalımız, tüpçümüz, sucumuz, terzimiz, berberimiz.

Tümüne her sokağa çıkışımızda selam veririz, ayaküstü söyleşiriz.

4- Arkadaşları:

Özellikle kreşe başladıktan sonra yakın arkadaşı olmaya başladı. Her kreş dönüşünde arkadaşlarıyla ilgili sorular sorarım, anlattıklarına göre duygusal tepkiler veririm, arkadaşlarını ve onlarla ilişkini önemserim ve önemsediğimi belli etmeye çalışırım.

5- Öğretmeni:

Öğretmenini severiz, kreşteki diğer öğretmenlerini de sever ve her sabah ve her akşam tümüne hal hatır sorup güler yüzümüzü eksik etmeyiz.

6- Köy hayatı:

Toprakla, ağaçla, sümüklü böcekle, anasından süt gelmediği için koca biberondan sütünü içen hep aç buzağıyla (buzağının biberondan sütünü içtiğini görmesi benim mememden süt gelmediği için sana biberonla süt içirdim annecim açıklamamın üstüne nefis oturdu, bak onun da annesinden süt gelmemiş, biberonla içiyor sütünü dedik), keçilerle, samanlarla, samanların üstünden topladığı tazecik yumurtalarla, dalından kendi kopardığı zeytinlerle iletişimini önemsiyorum.

Sonuçta nerden nereye geldim. Derdimi anlatabildim mi emin de değilim. Bugün kafam çok dağınık aslında. (kreş hastalıklarından bıktım ben anti parantez.)

Tüm bu yaşananlara rağmen çocuk baba isteyebilecektir, özenecektir arkadaşlarına, sorular soracaktır. Bu sorulara cevaplar verilir, bir şekilde çocuğun kendini kötü hissetmemesi sağlanabilir. (Aksilik olmazsa bu konuda bir uzmanla söyleşiyi yakında buraya taşımaya niyetliyim.) 

Ancak iki husus çok önemli bence. Bir biz analar hep dik duracağız, ikincisi imkanımız neye elveriyorsa, mümkün olduğunca farklı insanlarla, doğayla iletişimi zenginleştirmeye çalışacağız.

Son söz. Kızımla gurur duyduğum diyalog.

Kreşte. Arkadaşı sorar.

Seni kim alıyor akşam?

Kız: Annem.

Arkadaş: Beni babam alıyor.

Kız: Benim babam yok. (Gayet doğal ve net bir şekilde söylemiş)

Arkadaşı susar.

İşte herşey bu kadar doğal.